Show Navigation

Reiziger

Verborgen tussen de hitteschilden van Voyager 1 zit een mesoscopisch brokje ijs. Het is de enige vloeistof aan boord die niet verdampt of versplinterd is in de 36 jaar dat Voyager door de ruimte vliegt. De druppel hangt roerloos tussen twee kanten van een scheurtje in de pakking van het ruimteschip. In de druppel, niet precies in het midden maar bijna, leeft een enkel specimen van de Hypsibius dujardini. Een beerdiertje. De reis langs alle planeten van het zonnestelsel heeft het diertje geen goed gedaan. Haar lijf, nog geen halve millimeter lang, is uitgedroogd in het ijskristal. Het bestaat nog maar voor vijf procent uit water. De temperatuur rondom Voyager is maar enkele graden Kelvin. Water uit het ijs winnen zou zijn als olie uit een baksteen persen.

Hoe de
Hypsibius dujardini op Voyager terecht is gekomen is onbekend. De reis was, voor zover dat gezegd kan worden, niet haar bedoeling. Wellicht is haar aanwezigheid een kleine slordigheid van de ingenieurs bij NASA. Wellicht was het opzettelijk. De H. dujardini weet het niet.

Het ruimteschip vliegt, sinds het in de jaren ‘80 Saturnus passeerde, met een snelheid van 17 kilometer per seconde richting de Oortwolk. In 2003 verliet
Voyager de heliosfeer, en daarmee de laatste grens van ons zonnestelsel. Pluto was toen nog een planeet.

H. dujardini heeft geen ogen, tastzintuigen, of frontale cortex. Het is redelijk om te stellen dat het specimen in de druppel ijs niet heeft gemerkt dat er bij de lancering nog andere H. dujardini aanwezig waren in haar directe omgeving. Op dezelfde manier kan het specimen niet hebben gemerkt hoe haar soortgenoten langzaam zijn afgestorven, verschrompeld of blootgesteld aan dodelijke doses gammastraling. Noch kan het specimen zich ervan bewust zijn geweest dat het de biomassa van haar soortgenoten was die al die jaren haar overleven hebben gegarandeerd.

De thermo-elektrische radio-isotoopgeneratoren aan boord van Voyager hebben de centrale instrumenten van het voertuig langer dan verwacht in stand gehouden, maar het plutonium in hun kernen zal in 2025 dermate vervallen zijn dat de generatoren stil zullen vallen. Na 47 jaar dienst zal Voyager dan al haar functies staken en levenloos doorvliegen. Er wordt geschat dat het schip over 300 jaar in de Oortwolk zal arriveren, en er 30.000 jaar over zal doen om deze te doorkruisen. Het eerste galactische object dat het schip hierna tegen zal komen is GL-445, die het over 10.000 jaar later zal passeren op 1.5 lichtjaar afstand.

De neurologische capaciteit van H. dujardini is beperkt tot een primitief stelsel van zenuwen. Perceptueel vermogen is evolutionair gezien ten kosten gegaan aan haar bestendigheid tegen extreme omstandigheden. Het enige dat ze kan is overleven.

In de interstellaire ruimte waar Voyager zich bevindt is de verhouding materie tot leegte minder dan 1 op 10 quadriljoen. Geluid is non-existent. De zon is niet meer dan een opmerkelijk heldere ster aan de hemel. Met een snelheid hoger dan de ontsnappingssnelheid aan het oppervlakte van de Aarde schiet Voyager door een leegte die, bij Fermibenadering, absoluut is, en zich egaal uitstrekt in elke richting. Sinds 17 augustus 1998 is het schip het verst van de aarde verwijderde object ooit.

De Bashton Brothers

Boris Bashton en zijn broer Igor, de Bashton Brothers, hadden normaal haar. Iedere keer als ze bij de drogist waren om tandpasta en brandwondencrème te kopen moesten ze er weer aan geloven: de shampoo die ze nodig hadden voor hun lange, klittige tressen was “Shampoo voor Normaal Haar”. Het duo was een twee-eigige tweeling, die al vanaf jonge leeftijd een obsessieve fascinatie voor het occulte hadden gehad. In alles wat ze deden probeerden ze zo ver mogelijk buiten de maatschappelijke norm te blijven. Ze lazen Gurdjef en Aleister Crowley - transcendentalisten waarvan ze wisten dat niemand ze zou kennen. In plaats van televisie herkeken ze ‘s avonds de psychedelische westerns van Alexandro Jodorowsky en de diabolische horror van Dario Argento, op zoek naar verborgen symbolen. Allebei gebruikten uitzinnige hoeveelheden phenetylamines, metamphetamines, tryptamines, truffels, MDMA, marihuanaderivaten en zelfgemaakte LSD. Onder invloed daarvan debatteerden ze over post-structuralistische metafysica in het Hebreeuws. En ze hadden normaal haar.

Dit laatste veroorzaakte een niet te miskennen existentiële vertwijfeling in de Bashton Brothers, en tijdens een van hun nachtelijke film-en-drugssessies besloten ze met hun kenmerkende doortastendheid dit probleem vuurmatig op te lossen. Ze waren al naar buiten gelopen, hadden hun kleren al uitgetrokken en waren al met lucifers in de weer toen hun levers het wonnen van de pillencocktails die ze naar binnen hadden gewerkt, en ze ineens merkten dat ze naakt in een speeltuin stonden met het plan hun haar in brand te steken. Zonder elkaar aan te kijken trokken ze hun kleren aan en liepen weer naar binnen. De Basthon Brothers wonen tegenwoordig in een rijtjeshuis in Apeldoorn, waar ze marimbales geven aan zwakbegaafde preadolescenten.